ببخشید که من به شما سر نمیزنم گرفتاری های زیادی دارم

الانم اومدم  بگم که برای مدتی نمیتوانم به وبلاگم برسم

و امیدوارم که در نبود من وبلاگ من را ترک نکنید

یک مطلب برایتان نوشتم که دوست دارم نظر شما رو بدونم

 به دوستان حوب خودم . بعد از چند ماه میخوام بنویسم

   نمیدونم چی بگم و چی بنویسم

ولی یک ماجرا یی را برایتان نوشتم که میخوام نظر شما را درباره ی این ماجرا بدونم  

  یه شب خدا توی آسمون پر یه  ستاره

  چشمک زنان خندیدو   گفت:دوست دارم ،

 عاشقتم تا پای جون

 ستاره ی قشنگی بود پسر خوبو مهربون ،

 ستاره شد عشق منو منم شدم

عشق اون اما چه حیف زیاد طول نکشید

عشق منو ستاره جون  

ابره اومد تو آسمون ستاره روبا خودش  برد

     نا مهربو

      حالا شبها تنها زل میزنم به آسمون ،

          فقط دلم میخوام داد بزنم بگم :

         چی شد اون همه قول و قرارها

        حالا من میخوام نظر شما رو درباره

     این مطلب بدونم   

 مي روم شايد فراموشت کنم      ...     با فراموشي هم آغوشت کنم

مي روم از رفتن من شاد باش      ...       از عذاب ديدنم آزادباش

 گر چه تو تنها تر از ما مي روي     ...      آرزو دارم ولي عاشق شوي

 آرزو دارم بفهمي درد را          ...          تلخي بر خوردهاي سرد را

...............................................................

ديگه يار نمي خوام وقتيكه مي بيني عشق دوروغه  چراغش بي فروغه

آخه وقتي كه وفا نيست عشقو عاشقي چيست؟؟؟

............................................................

بدترين شكل دلتنگي براي كسي آن است كه در كنارش باشي و بداني كه هرگز به او نخواهي رسيد هيچ كس لياقت اشك هاي تو را ندارد و كسي كه چنين ارزشي دارد ... باعث ريختن اشك هاي تو نمي شود
 

..........................................................

نقش كردم رخ زيباي تو بر خانه دل........خانه ويران شدوآن نقش به ديوار بماند

..........................................................

داني كه چرا زميوه ها سيب نكوست نيمش رخ عاشق است و نيمش رخ دوست

 آن زردي و سرخي كه درآن مي بيني زردي رخ عاشق است و سرخي رخ دوست.

 آن دوست كه بي وفاست دشمن به از اوست... آن نقره كه بي بهاست

آهن به از اوست

....................................................

در نگاه كساني كه پرواز را نمي فهمند ،

 هر چه بيشتر اوج بگيري كوچكتر خواهي شد

...................................................

آن كس كه مي گفت دوستم دارد عاشقي نبود كه به شوق من آمده باشد،

رهگذري بود روي برگهاي خشك پاييزي راه مي رفت صداي خش خش برگها

 همان آوازي بود كه من گمان ميكردم ميگويد:            دوستت دارم

غربت من هر چي که هست از با تو بودن بهتره
آخر خط زندگي اين نفساي آخره
وقتي دارم با هر نفس از اين زمونه سير مي شم
وقتي با يه زخم زبون از اين و اون دلگير ميشم
اين آخر راهه ديگه بايد که تنها بميرم
تنها تو اوج بي کسي تو غربت آروم بگيرم
بايد برم بايد برم بايد که بي تو بپرم
آخ که چه سنگين مي زنه اين نفساي آخرم
سکوت من نشونه ي رضايتم نيست ميدوني
گلايه هامو ميتوني از توي چشمام بخوني
بگو آخه جرمم چيه که بايد اينجور بسوزم
هيچي نگم داد نزنم لبامو روهم بدوزم
در به در غزل فروش منم که گيتار ميزنم
با هرنگاه به عکست انگار من خودمو دار مي زنم
نفرين به عشق به عاشقي نفرين به بخت و سر نوشت
به اون نگاه که عشقتو تو سرنوشت من نوشت
نفرين به من نفرين به تو نفرين به عشق من و تو
به ساده بودن من و به اون دل سياه تو
نفرين به عشق به عاشقي نفرين به بخت و سر نوشت
به اون نگاه که عشقتو تو سرنوشت من نوشت
نفرين به من نفرين به تو نفرين به عشق من و تو
به ساده بودن من و به اون دل سياه تو

          شهرام(ن)

 داداش حمید -یک قطره باران (سعید)- شکلات شور-شهرام-

             عسل آرش- رومئو و ژولیت

        آقا کوچولو و خانوم گلی- محمد - فاطوی واقعی -

                سام - یاسمن - حمید - بابک - پیمان بلا

       تو کیستی که من اینگونه بیتابم؟

                 شب از خیالت نمیبرد خوابم        

به ساز زخمه ی جان، آرزو نمی رقصد **** به جام دیده ی دل، پرتو تمنا نیست

تبی به سینه ی من، عشق کس نمی ریزد **** در این دیار، کسی را مقام لیلا نیست

خراب باده ی چشمی، کجا شوم، ای دل؟ **** که طبع سرکش ما را، نگاه گیرا نیست

به یاد بوسه، لبم مانده همچو غنچه ی خشک **** به تشنه کامی من، لاله ای به صحرا نیست

ز پیر چنگی عشقم، شکسته چنگ مراد **** نوازشی به دل از نغمه ی نکیسا نیست

دگر ز نوش لبی، جرعه ای نمی نوشم **** که التهاب هوس ریز دل، به لب ها نیست

به مزرع دل من، داغ لاله آویزی **** به جان عاشق من، شعله ای سراپا نیست

به شهر مرده دلان، پا نهاده ای شیدا **** که بر درخت محبت، شکوفه پیدا نیست (( محمد شیدا ))

******************************

دست هایم هر شب ** خشت خشکی است، به زیر سر من ** تو پریزاده، ولی ** دور از بستر من ** تا سحرگاه، در آغوش هوس بیداری

   "بيكرانه
   در انتهای هر سفر
     در آيينه
  دار و ندار خويش را مرور می كنم
اين خاك تيره اين زمين
پايوش پای خسته ام
اين سقف كوتاه آسمان
سرپوش چشم بسته ام
اما خدای دل
در آخرين سفر
در آيينه به حز دو بيكرانه كران
به جز زمين و آسمان
چيزی نمانده است
گم گشته ام، كجا
نديده ای مرا ؟

حسین پناهی

|||||||||||||||********||||

هرچی که به سرم امد

تقصیر هیچ کسی نبود

هر چی که بود پای خودم

تو قصه هام کسی نبود

نمیدونم بد می آورد ...یا چوب سادگیشو خورد......

باز روزی آید که گویی گفتمت فراموشم بکن........